Մանկավարժական հոգեբանութիւնը մաս կը կազմէ համաշխրհային հոգեբանութեան բնագաւառին, որ կ՛ուսումնասիրէ նպատակամէտ մանկավարժական գործունէութեան պայմաններուն մէջ յառաջացած հոգեբանական երեւոյթները, կը մշակէ ուսուցման եւ դաստիարակութեան հոգեբանական հիմունքները:

Մանկավարութեան ուսումնասիրութեան համար առաւել բնորոշ է փորձառութեան մեթոտը, այսինքն փոփոխութիւններու ուսումնասիրութիւնը, որոնք տեղի կ՛ունենան երախային հոգեկան կառուցուածքին մէջ:

Սիկին Սիլվի Գուրամաճեան-Գասապեան որպէս հոգեբան իր երկարամեայ գործնական փորձառութենէն օգտուելով այս սիւնակով մեզի պիտի տրամադրէ զանազան նիւթեր, որոնք դրականօրէն պիտի նպաստեն երախայի դաստիարակման աշխարհին մէջ:

ՄԱՆԿՈՒԹԻՒՆ

 Մարդու ներքինը կը նմանի կապոյտ ու պայծառ երկինքի մը իր մանկութեան օրերուն, որ օրէ օր, ամիսէ ամիս, տարուէ տարի, նայած փորձառութիւնները որքանով ազդած կ՛ըլլան դրական կամ ժխտական` իր հոգեկան վիճակին, եւ խանգարած իր զգացական հաւասարակշռութիւնը կամ վիրաւորած իր արժանապատուութիւնը, եւ մինչեւ իսկ պատճառ կրնան դարձած ըլլալ ինքնավստահութիւնը կորսնցնելու, որուն հետեւանքով այդ կապոյտ երկինքը կրնայ լեցուիլ մութ ամպերով, որոնք կը ծածկեն այդ բիւրեղ երեւոյթը:

Ժան Ժագ Ռուսօ իր շատ հռչակաւոր պատգամը երբ փոխանցեց` «մարդը բնածին անմեղ է, բայց միջավայրն է, որ զինք չար կը դարձնէ», նկատի ունեցած էր, թէ այդ պայծառ երկինքը մարդու ներքինը ըլլալով, երբ ծածկուած է խաւար ամպերով, որոնք մարդու բարդոյթներն են, ինքնապաշտպանութեան պատճառաւ կ՛ունենայ ժխտողական վարուելակերպ ուրիշներու հանդէպ եւ առանց բացասական փորձառութիւնները նկատի ունենալու` զինք կը դատեն իբր վատ նկարագրի տէր անձնաւորութիւն մը:

Մեր մանուկները մեր ապագայ սերունդն են, որոնց հետ հաղորդակցութեամբ բոլոր հարցերը կարելի է հարթել, նախքան բարդանալը եւ խնդիրի պատճառ դառնալը ապագային:

ՍԻԼՎԻ ԳՈՒՐԱՄԱՃԵԱՆ-ԳԱՍԱՊԵԱՆ